Tocht naar London met de Toerzeilers juli 2006

Hier een fotoverslag van de tocht met de Toerzeilers naar London. Er deden 6 boten mee, waaronder twee North Beaches 24: De Schone Waardin van Albert & Ineke de Haan en de Noorderzon van Joost Overmars en Gonnie Hoonhout. Voor Joost en Gonnie was het de eerste zeilvakantie op zee. Erg prettig om met twee NB24's op te kunnen varen. En gezellig in de haven.

Bij elke foto kort commentaar:


Ijmuiden vanaf zee: de vorige dag had het ruim 6 Bft uit ZW gewaaid, en de deining was nog duidelijk aanwezig. Dit was W3, later viel de wind helemaal weg. Laatste stuk motoren tegen de stroom in naar Scheveningen.


Vlak bij de Maasmond, terugkijkend richting Scheveningen, waar vertrokken met een enorme bui. Zicht <50 meter, onweer, maar geen wind. Later W4. Bij de Maasmond is het tamelijk enerverend: de kolossen komen van alle kanten op je af. Je moet gewoon doen wat er in de pilots staat: oproepen op kanaal 3 en de aanwijzingen stipt opvolgen. De verkeerleiding geeft een uitstekende begeleiding en volgen alles en iedereen op de radar en geven elk schip op tijd aanwijzingen als er uitgeweken moet worden etc.


Nieuwpoort, de twee NB's gezusterlijk naast elkaar. Harde wind, NO5-6, we bleven een dagje liggen. Later zouden we met deze wind (en meer!) gewoon gaan varen, maar de hele groep had nog wat koudwatervrees. Het varen langs de Belgische kust is qua navigatie zeer eenvoudig, maar landschappelijk weinig boeiend: eindeloze rijen flats. Van de stadjes zijn Blankenberge en Oostende het leukst. Je kunt er goed eten! Blankenberge is erg ondiep tussen de pieren. Een NB komt er altijd wel uit of in, ook bij LW , maar bij harde aanlandige wind staat er snel branding en dan moet je er niet zijn. Behalve Nieuwpoort en Blankenberge hebben alle haven ook druk Ferry verkeer. Op de pieren staan Traffic signs. Bij rode lampen mag je er niet in of uit. Zeebrugge is een grote haven met veel verkeer, daar moet je je ook melden bij "Port control". Langs de enorme pieren van Zeebrugge staat een flink tij en dus al snel een vervelende golfslag.


Duinkerken , met niet al te aardige havenmeester. zoals je ziet hebben ook de Fransen belangstelling voor ons donkergroene bootje met de boegspriet.


Vertrek van de Schone waardin uit Duinkerken voor de oversteek.

In de shipping lane nabij de Sandiéttie bank. Kleine NB tegen gote bulkcarrier. NO4. Afvallen en achterlangs of overstag en meeliggen tot hij voorbij is.


Na de oversteek in Ramsgate. Het kleine mastje rechts met de 2 voorzeilen is de Noorderzon. De 50 mijl lange overtocht duurde ca 10 uur. De aanloop duurde het langst, want de laatste 3 mijl hadden we ruim 2 knopen stroom tegen, de wind pal achter en ellendige wind tegen stroomgolven. Ook hier melden bij Port control en traffic signs in de gaten houden (beetje lastig als de zon er pal achter staat.) Verder een heerlijke oversteek. De navigatie is zeker bij goed zicht niet moeilijk. Je kunt helemaal op zicht van de ene naar de volgende boei varen. De aanloop had makkelijker kunnen zijn als we eerder richting kust en Goodwin sands waren gaan sturen. Dan hadden we de stroom dwars gehad. En achter de bank stroomt het ook minder. Maar ja, het was lager wal en iedereen spreekt over de "beruchte" Goodwin sands en op de kaart wemelt het van de wrakken. Volgende keer toch gewoon lekker afsnijden, zoals we op het wad ook altijd doen.


Het hoekje om bij Margate. Dit is North Foreland, om de hoek begint de Thamesdelta. We varen onderlangs Margate sand (ook al "berucht"), mooie tocht langs hoge kust die langzaam overgaat in het heuvelachtige Kent landschap.

De Swale, een beschutte zeearm onder het Isle of Sheppy is verplichte NB kost. Een wad-achtig landschap, een hoog eiland, idyllische kreken met pittoreske dorpjes waar je met LW in de modder ligt. Helaas moesten we door met de groep naar London, maar we gaat dit gebied zeker nog uitgebreid verkennen.

Kingsferry Bridge, met daarachter de hoge nieuwe brug. Over de lage brug loopt het treintje, dus een uur wachten. Wijntje en knabbeltje dus.

In Queenborough aan de mooring. Op 20 meter afstand ligt de vaargeul waar geregeld grote coasters pal voorbij varen.

De "hard" van Queenborough, waar je met de bijboot aan land kunt. Er is ook een drijvende "all tide landing".

Per bootje wordt de "mooring fee" om 8.00 uur 's ochtends op gehaald. De heren zijn in opperbeste stemming en zijn vol bewondering over onze NB's.

Op weg langs de Thames.

Overal op de Thames vind je torens en forten die in de oorlog onderdeel uitmaakten van de luchtverdediging van London.

We passeren de Thames barrier. Ook hier een verkeerspost waar je je moet melden een mijl tevoren en opnieuw "if you have the barrier within sight".

De skyline van London doemt op.

De NB's voor de Tower Bridge, wachtend op de sluis van St. Catherines dock.

In de sluis, tegenover Butlers Wharf. Je moet de haven tevoren bellen voor een reservering en je hoort dan direct gedurende welke periode de sluis draait. Je moet de tocht dus goed plannen.

St. Catherines dock by night. Je betaalt 30 pond per nacht, maar je ligt dan wel in een prachtige omgeving hartje stad.

Een oude Thames barge.

Op de terugweg bij Geenwich met het Maritime Museum en de theeklipper Cutty Sark. Beide zijn de moeite waard om te bezoeken per bootverbinding vanaf St. Catherines dock. Na London gingen we via opnieuw Queenborough naar de overkant van de Thamesdelta en zijn de river Crough opgevaren.

Burnham on Crouch is een actief watersportcentrum, met een haven waar je altijd inkomt met een buitengewoon vriendelijke havenmeester en goedgesorteerde havenshop.

Een avondlijke verkenningstocht over de River Roach, zijrivier van de Crouch. Muren van modder glinsteren in de zon, zeehonden trekken zich niets van ons aan en zwemmen vlak langs.

Met laagwater lopen we vrolijk vast, maar even later zeilen we weer genoegelijk huiswaarts. Schitterend gebied, dat net als de Swale noopt tot nadere verkenning.

We steken de Thames monding zuidwaarts over via het Sunk baken en het Fisherman's gat en varen richt Dover, met zijn kliffenkust. De thamesmonding ligt vol met banken, dus je moet goed navigeren. Anderhalf uur na LW kun je er meestal wel overheen. De Reeds Almanac geeft heel duidelijke getijcurven voor elk gebied waarmee de waterhoogte op een gegeven moment heel goed te bepalen is. Wie gewend is te berekenen hoe laat je op het wad over een wantij kunt, heeft hier geen moeite mee. De betonning is overigens duidelijk genoeg en bakens zoals hierboven zie je al van verre.

Onze ligplaats in Dover met uitzicht op de krijtrotsen.

Dover Castle bovenop de rotsen en het uitzicht vanaf het Castle op de haven. Een bezoek aan het kasteel en de onderaardse gangen die in de tweede wereld oorlog het Britse commandocentrum vormden, is zeker de moeite waard.

Vertrek uit Dover langs de cruise schepen (ze liggen aangemeerd!) en op volle zee met W5. De pilots zeiden het al, bij bij de pieren staat een fors tij en een dito zee. De NB geeft overigens geen krimp.

Een paar uur later aan de overkant van het Kanaal, Cap griz nez.

Langs de Belgische kust terug. Dit is de tocht van Duinkerken naar Oostende met ZW7 en golven van ruim twee meter hoog. De NB blijft prima bestuurbaar. Onderweg naar de WC gaan wordt ietsje lastiger. Wel een bulletalie zetten in dit soort golven! En een wachttasje maken met thee, koeken en repen! Ook bij de pieren van Oostende vette dwarsstroom en golven die schuin naar binnen lopen tussen de pieren. We moeten gijpen en pal voor de wind naar binnen. We maken een stormrondje met de motor als ondersteuning. Geen probleem, ook niet als we dwarsvallend een enorme golf van schuinachter krijgen. We blijven bestuurbaar en zeilen met de motor een beetje bij met 6 Kts door het water de haven binnen.

En de aanloop van Vlissingen, we zijn weer in Nederland.

Met dank aan Albert en Annelies voor een aantal foto's.