North Beach 24 - nr. 42 terug in Holland

Al jaren draaiden we om de NB 24 heen. Verliefd op haar uiterlijk, onder de indruk van haar zeewaardigheid, haar degelijkheid, de lovende testen, het gebruiksgemak en (door haar variabele diepgang) multi-inzetbaarheid. Eerst leek ze ons te klein om de kinderen een weekend in mee te nemen. Bovendien dachten we: een beetje comfort (en vooral stahoogte) is voor ons als oudere toch wel een vereiste. Bovendien vonden we de prijs voor een nieuw exemplaar voor ons te hoog in verhouding tot die van andere schepen. Tweedehands waren ze nog niet op de markt.

Ondertussen, bijna negen jaar later en na twee luxe “comfortcontainers” te hebben “versleten” weten we wel beter: de kinderen hebben helemaal geen zin meer om met pa en ma mee te gaan: die riante achterhut kunnen we met het grootste gemak missen. Waarom dan toch voor al die dure meters betalen voor het onderhoud, de jachthaven, de zomer- en de winterstalling? De douche, boiler, de ruime keuken en al die lege kastjes hebben we eigenlijk helemaal niet nodig. Welk comfort weegt het zwaarst: het leefcomfort of het zeilcomfort? We hebben ontdekt dat leefcomfort niet veel betekent als het zeilcomfort niet naar de zin is. Al naar gelang je je zeilgebied uitbreidt, ontwikkelen je eisen op dat gebied zich met gelijke tred. In het weekend op het IJsselmeer ging het allemaal best. Maar we wilden af van die comfortabele caravan die kon zeilen en terug naar een zeilboot met wat comfort. En we wilden meer gaan ontdekken: de oostelijke wadden, droogvallen, de rivieren aan de Engelse oostkust, kleine Franse haventjes, binnendoor terug vanuit Denemarken…

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus toch maar weer stiekem de advertenties bekijken. Er worden niet veel NB’s aangeboden. Nu en dan eens een exemplaar bezichtigen. Niet naar de zin. Totdat we deze zomer toevallig op internet een NB Google-den die in Engeland te koop lag. Er zijn een paar jaar terug enkele NB’s geëxporteerd naar Engeland. Dit exemplaar was pas twee jaar oud en voorzien van alle denkbare opties. De pond stond laag, Engeland is niet zo ver weg, dus wat lette ons. In elk geval maar kijken zodat we later niet zouden zeggen: waren we nou toch maar gegaan…

hier ligt ze ergens tussen, aan een mooring

Een afspraak met de verkopende makelaar gemaakt en de ferry naar de overkant genomen. We zijn zeer vriendelijk en hartelijk ontvangen. De “Marguerita II” lag aan een mooring bij Chatham in de rivier de Medway. Ze zag er in werkelijkheid net zo uit als op de foto’s in de advertentie. Mooi, nieuw, de kussens en andere zaken soms nog verpakt in het oorspronkelijke plastic; alle boekjes en gebruiksaanwijzigingen aanwezig. Haar eigenaar, de gepensioneerde Robert Ballantyne, was blij verrast dat we alles van de NB afwisten. Hij had goed voor haar gezorgd, deed haar met pijn in het hart weg maar was gerustgesteld in ons liefhebbers te treffen. Weer terug naar huis. Rekenen, denken, beraadslagen en dan toch de knoop doorhakken. Ontelbare keren heen en weer mailen met de makelaar om zaken te vragen, te regelen en af te spreken. Geld overboeken naar Engeland en dan tenslotte: haar ophalen! Met de auto boordevol met spullen uit de vorige boot wederom met de veerboot naar Engeland. Met het vliegtuig was makkelijker geweest maar dat bleek voor ons geen optie. Teveel (zware) inventaris om mee te nemen. Reddingsvlot, vuurpijlen, zwemvesten, kaarten, boeken, zeilpakken, laarzen, beddengoed, keukenuitrusting, kleding, wat voorraden, allemaal zaken voor de twee weken die we voor de terugtocht annex vakantie dachten nodig te hebben.

alle inventaris een plekje geven

Zoonlief kwam wat later met het vliegtuig. Hij heeft ons geholpen met schoonmaken, klussen en inrichten en is met onze lege auto weer terug naar huis gereden. Wij zijn na twee dagen vertrokken vanuit Chatham naar Ramsgate.

het hijsen van de bezoekersvlag

Ramsgate

Vandaar overgestoken naar Nieuwpoort. Via Oostende naar Vlissingen, Hellevoetsluis, Scheveningen en IJmuiden en verder binnendoor naar huis (midden Friesland). We hebben zee-ervaring en zijn als bemanning wel eens naar Engeland meegevaren. We hebben echter nooit op eigen kiel het Kanaal overgestoken en ook de Belgische kust was ons niet bekend. Bovendien hadden we geen ervaring met het zeilen in NB maar toch heeft deze tocht ons geen enkel probleem opgeleverd. We hadden ons thuis goed voorbereid. Routeplanningen gemaakt, alle aanlopen voor alle mogelijke havens uitgeschreven, ruim voldoende navigatiemiddelen, veiligheidsmiddelen en reserveonderdelen meegenomen; de website en het forum van de club gespeld. Voor het vertrek de motor, alle zeilen en lijnen nagelopen. We wisten hoe we zeilend moesten reven en waar alle lijnen voor dienden. De week voor vertrek steeds de weerberichten bijgehouden. De NB bleek nog fijner te zeilen dan we al verwachtten. Het rustige gedrag in de “klotsbak” die de Noordzee heet, stelde ons gerust. IJmuiden binnenlopen met een niet voorspelde windkracht 6 uit het westen bleek ook geen enkel probleem. Met elke andere boot hadden we dit hele avontuur waarschijnlijk niet aangedurfd. Trots als een pauw op ons nieuwe scheepje waren we natuurlijk extra verguld met alle aandacht en complimenten die onze NB onderweg van andere watersporters kreeg. De mooie lijnen en het stoere, degelijke uiterlijk vallen blijkbaar veel mensen op.

de Marguerita onder zeil

Al met al: de club heeft er een nieuw lid bij! Onze NB komt “Sylke” heten. In tegenstelling tot de meeste Nederlandse NB’s is ze helemaal wit en heeft ze blauwe accessoires. Ook het interieur is overwegend wit. De thuishaven is voorlopig even Nes bij Akkrum maar u zult haar volgend seizoen ongetwijfeld ergens op het IJsselmeer, het Lauwersmeer, de Noordzee of in het buitenland kunnen tegenkomen!

Bob en Anita Waage Nes